Sabah 08.30’da elinde kahvesiyle ofise giren, mailleri jet hızıyla yanıtlayan, toplantılarda en harika sunumları yapan, akşam spora giden ve hafta sonu için şahane planları olan o kişiyi tanıyor musunuz? Hani dışarıdan bakınca "Bu insan hayatını 'Excel tablosu' mükemmelliğinde yaşıyor!" dediğimiz kişi... Belki de o kişi sizsiniz. Ama bir de madalyonun görünmeyen yüzü var değil mi? O "kusursuz" tablonun arkasında; gece yastığa başını koyduğunda durmayan bir zihin, “Acaba maild

Televizyonu açıyoruz; tutkulu aşıklar birbirini görür görmez (hatta bazen asansörde) kıyafetlerini parçalıyor. Kitapları okuyoruz; "Onu gördüğüm an içimde bir ateş yandı" cümleleri havada uçuşuyor. Sonra kendi hayatımıza dönüyoruz: Akşam olmuş, işten yorgun gelmişiz, kafada "Yarınki toplantı ne olacak?" sorusu, içeride çocuklar uyuyor mu stresi... Partnerimiz yaklaşıyor ve içimizden o meşhur cümle geçiyor: "Canım hiç istemiyor." Ve hemen ardından gelen o suçluluk duygusu: "Be

İlişkilerde sıkça duyduğum o hüzünlü itirafı biliyor musunuz? "Aslında çok uyumlu olmaya çalışıyorum, hep ben alttan alıyorum... Ama nedense kendimi sürekli tükenmiş ve mutsuz hissediyorum." Eğer siz de ilişkinizi ayakta tutmak için kendinizi adeta bir "duygusal cambaz" gibi hissediyorsanız, hoş geldiniz. Bu durum, çoğunlukla toplumun bize öğrettiği o büyük hatadan kaynaklanıyor: "İyi bir ilişki için fedakârlık esastır." Fedakârlık güzeldir, evet. Ama sürekli tek taraflı tavi